Í 1977 gjørdi Løgtingið av at flyta fiskimarkið úr 12 út á 200 fjórðingar. Onnur lond gjørdu tað sama, og tí kundu stóru føroysku skipini ikki longur fiska á sama hátt á fjarlagdum fiskileiðum. Í staðin fóru tey at fiska nærri Føroyum.

Skipini gjørdust fleiri. Millum 1975 og 1985 vaks talið av ferskfiskatrolarum úr einum upp í 70. Í mai 1985 góðkendi fíggjarnevnd Løgtingsins stuðul og lánsábyrgdir til 16 nýggj fiskifør fyri til samans 1,5 milliardir krónur.

Landskassin hevði átikið sær stóra ábyrgd. Ein lóg frá 1967 loyvdi landskassanum at veita ábyrgd fyri skipalánum upp á 50 milliónir krónur, men ábyrgdirnar vuksu til umleið 2,3 milliardir krónur.

Fiskivinnan fekk stóran stuðul. Í 1990 var eitt kilo av fiski 3,43 krónur vert á útflutningsmarknaðinum, men reiðarar og fiskimenn fingu 7,69 krónur. Landskassin rindaði munin, 4,26 krónur.

Eisini annars varð nógv gjørt fyri lántar pengar. Frá 1983 til 1988 fóru 40–50 % av bruttotjóðarúrtøkuni til íløgur, millum annað havnir, tunlar og vegir. Sambært eini eldri lóg vóru rentuinntøkur skattafríar, og tí kundi tað loysa seg at læna pengar og seta teir í bankan. Í 1990 svaraði privata skuldin til 125 % av bruttotjóðarúrtøkuni.

Á hvørjum ári ávaraði ein ráðgevandi nevnd á skrivstovuni hjá danska forsætisráðharranum um gongdina, men lítið broyttist.

Í 1989 komu 20.827 tons av toski upp á land av Føroyaleiðum. Í 1993 var talið komið niður í 5.988 tons. ICES, sum ráðgevur um fiskastovnar, mælti frá allari toskaveiðu í 1993, 1994 og 1995.

Hví gekk soleiðis? Keldurnar leggja dent á ymisk viðurskifti. Trap Føroyar nevnir ovfisking og lægri prísir. Granskarar á Havstovuni vísa á, at framleiðslan í havinum var lítil, og at toskastovnurin vaks skjótt aftur, tá ið framleiðslan í havinum øktist. Tað merkir tó ikki, at fiskiskapurin einki hevði at siga.

Prísirnir lækkaðu eisini, millum annað tí at nógvur fiskur úr Eysturevropa kom á marknaðin.

Í 1990 kundi landsstýrið ikki læna meira, og Ráfiskagrunnurin, sum javnaði fiskaprísirnar, varð latin aftur. Virki og reiðarar fóru á húsagang. Landskassin hevði veitt ábyrgd fyri lánunum, og tí gjørdist privat skuld upp á 1,6 milliardir krónur til almenna skuld.

Fríggjadagin 2. oktober 1992 boðaði danska bankaeftirlitið, Finanstilsynet, leiðsluni í Sjóvinnubankanum frá, at bankin mátti avskriva yvir 500 milliónir krónur. Fekk hann ikki nýggjan kapital, fór hann at verða latin aftur mánadagin.

Løgmaður og varaløgmaður fóru til Keypmannahavnar. Náttina til 6. oktober varð semja gjørd um at útvega bankanum 500 milliónir krónur. Keldurnar greiða ymiskt frá, hvussu fíggingin varð skipað, men upphæddin er tann sama.

Lánini komu við treytum: Fíggjarlógin fyri 1993 skuldi javnvigast, ein búskaparætlan skuldi gerast við hjálp frá búskaparfrøðingum úr Altjóða gjaldoyragrunninum (IMF), og vinnulógir skuldu dagførast.

Í november 1992 varð Fíggingargrunnurin settur á stovn við fimm limum. Danmark valdi tríggjar limir, teirra millum formannin, og landsstýrið valdi tveir. Grunnurin umsat lánini og treytirnar. Sambært Trap Føroyar vórðu Føroyar í veruleikanum settar undir umsiting.

Hetta var bara byrjanin. Í oktober 1993 lænti Danmark 1,3 milliardir krónur afturat. Í november 1993 varð allur partapeningurin í báðum stóru bankunum avskrivaður, og Fossbankin fór á húsagang. Sjóvinnubankin og Føroya Banki vórðu lagdir saman undir navninum Føroya Banki. Samanleggingin fekk gildi 1. januar 1994.

Í alt lænti danska ríkið landsstýrinum 5.593,6 milliónir krónur. Til samanberingar var bruttotjóðarúrtøkan tá umleið 5 milliardir krónur um árið.

Frá 1990 til 1995 hvurvu umleið 10.000 størv. Tað svarar til ein triðing av øllum størvum. Hevði ein persónur tvey størv, verða bæði tald við. Arbeiðsloysið fór upp um 20 %.

Arbeiðsloysisskipanin tók við 1. august 1992, stutt áðrenn bankakreppuna. Arbeiðsgevarar og løntakarar rindaðu hvør 2 % av lønini í skipanina. Frá apríl 1993 rindaðu teir hvør 2,75 %.

Tey, sum høvdu arbeiði, merktu eisini kreppuna. Meirvirðisgjald varð sett í gildi 1. januar 1993, og 1. juli sama ár var tað 25 %. Lønirnar hjá almennum starvsfólkum lækkaðu við 8,5 % tann 1. februar 1993. Samlaðu lønarútgjaldingarnar minkaðu við 30 % frá 1989 til 1994.

Sethús lækkaðu í virði. Frá 1992 til 1997 vóru 959 tvingsilssølur. Í 1993 og 1995 gjørdu lánveitarar avtalur, sum lættu um hjá sethúsaeigarum, men summi skuldaðu framvegis pengar, eisini eftir at húsini vóru seld.

Kommunurnar vórðu eisini hart raktar. Í 1993 vóru summar kommunur ikki førar fyri at rinda rokningarnar. Ruskið varð ikki heintað, gøtuljósini vóru sløkt, og dagrøktarfólk fingu ikki løn.

Flakavirkini vórðu savnað í færri eindir. Í juni 1993 fóru 19 av 22 virkjum upp í Føroya Fiskavirking, og framleiðslan varð avmarkað til 6–8 virki. Hetta rakti serliga Sandoy og sunnara partin av Suðuroy.

Í 1950- og 1960-árunum fluttu á hvørjum ári umleið 250 fleiri úr Føroyum enn til Føroya. Í 1970- og 1980-árunum fluttu hinvegin umleið 90 fleiri til Føroya enn úr.

Frá 1989 til 1995 fluttu 7.245 fleiri úr Føroyum enn til Føroya. Tað svarar til meira enn 15 % av fólkatalinum. Trap Føroyar samanber hetta við, at 750.000 fólk høvdu flutt úr Danmark.

Flest teirra, sum fluttu, vóru ung, og nógvar familjur fluttu við børnum. Tí vóru færri børn í Føroyum, tá ið kreppan var av, og miðalaldurin hækkaði meira enn nakra aðra tíð síðan 1985.

Vit hava ikki funnið tøl, sum vísa, hvussu nógv av teimum, sum fluttu, seinni komu aftur til Føroya.

Hin 22. mars 1993 góðkendi landsstýrið eitt partabrævabýti. Fíggingargrunnurin keypti 52 % av partabrøvunum í Føroya Banka frá Danske Bank. Nakrar dagar seinni, 31. mars, boðaði Føroya Banki frá, at hann ikki longur lúkaði krøvini um gjaldføri. Seinni á árinum vísti tað seg, at bankin hevði tørv á nógvum pengum.

Í Føroyum fóru fólk at spyrja, um Danske Bank hevði selt ein banka, sum hann visti var illa fyri, og um danska stjórnin hevði kunnað landsstýrið nóg væl. Hin 19. januar 1995 samtykti Løgtingið einmælt at biðja um eina dómarakanning. Danska fólkatingið setti eina kanningarnevnd.

Frágreiðingin kom 16. januar 1998 og var 1.394 síður til longdar. Hon tók ikki støðu til rættarliga ábyrgd ella skuld. Sambært søgubókini hjá Føroya Banka vísti frágreiðingin á, at Danske Bank hevði lýst støðuna á ein hátt, sum fjaldi veruligu støðuna hjá bankanum. Hon vísti eisini á, at grunnurin og eftirlitið ikki høvdu kannað viðurskiftini nóg væl, og at danska stjórnin hevði kunnað landsstýrið ov lítið og ov seint.

Danske Bank vísti atfinningarnar aftur. Vit hava ikki lisið sjálva frágreiðingina, tí vit ikki hava funnið hana á netinum.

Hin 27. apríl 1998 stevndi landsstýrið danska ríkinum og Danske Bank og kravdi 1.518 milliónir krónur. Hin 10. juni 1998 samdust stjórnirnar um eina avtalu: 900 milliónir krónur av skuldini vórðu strikaðar, 500 milliónir krónur gjørdust eitt rentufrítt lán, sum bert skuldi rindast aftur við inntøkum frá ráevnum, og 4.023,6 milliónir krónur gjørdust eitt 20 ára lán við 5 % í rentu. Tær 500 milliónirnar fullu burtur í 2018, tí eingin olja varð funnin.

Hin 23. mars 2000 rindaði Danske Bank danska ríkinum 300 milliónir krónur, og rættarmálini vórðu tikin aftur. Bankin viðgekk ikki at hava gjørt nakað skeivt.

Føroyingar kannaðu eisini sína egnu ábyrgd. Ein nevnd, sum Løgtingið hevði sett, kannaði politisk og umsitingarlig mistøk í 1980-árunum og legði fram eina frágreiðing í 2000.

Frá 1995 tók fiskiskapurin seg uppaftur. Í 1996 og 1997 var veiðan stór, og prísirnir vóru góðir. Í 1996 vuksu bæði lønarútgjaldingarnar og talið av størvum við 8 %. Sama ár fluttu aftur fleiri til Føroya enn úr Føroyum.

Búskapurin vaks skjótt frá 1995 til 2002. Hin 1. januar 2004 búðu aftur fleiri fólk í Føroyum enn áðrenn kreppuna. Í endanum av 2003 rindaði landskassin 1,7 milliardir krónur av skuldini til Danmarkar aftur fyri tíð.

Fiskivinnan fekk nýggjar reglur. Áðrenn 1994 vóru bert tøkniligar reglur fyri fiskiskapin. Tá komu kvotur, og í 1996 varð farið yvir til fiskidagar.

Seinni, umleið árini 2004–2013, kom ein onnur flytibylgja. Hon hevði tó aðrar orsøkir, millum annað fá útbúgvingartilboð, fá størv uttan fyri vanligu vinnurnar og mentanarlig viðurskifti.